Annelerle

Dünyaya geliriz bebek, çocuk, ergen sonra erişkin oluruz. Ardından günün birinde kendimize sorarz “Ben bu dünyaya neden geldim?” Elbette bu soruya birçok insanın farklı cevapları olacaktır ancak herkesin genelde birleştiği bir cevabı tahmin edebiliyorum; “yeni neslin devamını sağlamak”.

Bu cevabı hem düşünsel hem de içgüdüsel olarak tüm benliğimizde yaşarız. Zaten böyle olmasaydı insanoğlunun bugünlere gelmesi mümkün olmazdı. Doğa bize ana kuralını binlerce yıllık veri ile kanıtlıyor, “her şey bitebilir ama nesiller her zaman devam eder”.

Nesillerin devamı elbette bir şey anlamına geliyor, o da çocukların dünyaya gelmesi (ancak getirmek bu işin kolay kısmı). Esas zor olan sorumluluğun ikinci kısmıdır, o da dünyaya gelen o çocuğu kendi ayaklarının üstünde durmasını sağlayacak kadar eğitmek ve korumak, yani bir sonraki nesli getirecek ve yetiştirecek kıvama getirmek. Yani bayrağı devredebilecek niteliğe kavuşturmak. Çünkü doğa en önemli kuralını belirlemiş: yeni neslin devamını sağlamak.

Bugüne kıyasla, geçmişte insanlar birbirlerine daha muhtaçtı. Aile dendiğinde anneanne, babaanne, dedeler, teyzeler, halalar, dayılar, amcalar ve en az 8-10 kardeş anlamına gelirdi. Komşular ise bir o kadar yakındı. Dünyaya bir bebek gelince tüm aile sevgi ve şefkat içinde o bebeğin çevresinde yumak kurar tecrübeleri, görgüleri ve bilgileri ile onu yetiştirirlerdi.

Anne ilk bebeğini büyütüyor olsa bile, daha önceden en az birkaç kardeşinin büyüdüğünü gördüğünden ve bu süreçte yardımcı olduğundan öyle hiç de sudan çıkmış balık gibi hissetmezdi kendini. Diyelim ki yine de bazı konularda emin olamadı; tüm aile ona yardımcı olmak için hazırdı, hem de aynı ev içinde, haftanın yedi günü 24 saat.

Bugün ise bireyselliğin hakimiyeti içinde çekirdek aile anne, baba ve bir çocuktan oluşmaktadır. Eskiden aile olanlar artık akraba; komşudan ise bahsetmeye gerek yok. Bebek dünyaya geldikten üç gün sonra baba işe dönmek, anne ise sudan çıkmış balık gibi evde yapayalnız bebeğini yetiştirmek zorunda. Doğanın bizlere sormadan yüklediği en önemli sorumluluğu yalnız, tecrübesiz ve bilgisiz -ancak bebeği için canını vermeye hazırbir annenin ne derecede sıkıntılar yaşayacağını tahmin etmek hiç de güç değil.

Anne ve babalar, anneanne veya babaanneler evlerine gelince kocaman bir oh çekerler, çünkü eskiden olduğu gibi takviye güçler imdatlarına yetişmiştir.  Ancak herkes bu derecede şanslı değil. Çocuk doktorundan ise ayda bir, yarım saatlik muayeneler aracılığı ile faydalanırlar. Bu ortamda bir güç kaynağının olması şart.

İşte burada Tracy Hogg’un kitapları yerini buluyor. “Bebek Bakım Sorunlarına Mucize Çözümler”in ardından “Çocukluğa Geçiş Sorunlarına Mucize Çözümler” kitabı vasıtasıyla, bir yaş üstü çocuklar için eskiden olduğu gibi bir tecrübeli anneanne veya babaannenin sürekliliği evde hissedilecektir. Sunduğu önemli ve fark yaratan bilgileriyle de bir profesyonelin güvenini verecektir. Kabul etmeliyiz, hiçbir kitap her çocu- ğun her sorunu için harfiyen uyumlu sonuçlar üretmeyecektir, ancak bu kitapta bulunan bilgiler bir başlangıç noktası olarak güvenle belirlenebilir ve ailenin kendi yapısına göre uyarlanabilir. ‹şte bu haliyle bu kitaptan kanımca en faydalı sonuçlar elde edilecektir.

Gün Yayıncılıktan Sayın Orhan Meriç ve Deniz Ermiş Meriç’e de bu kitabı dilimize çevirerek anne ve babalarımıza bir referans kitabı kazandırdı kları için bir çocuk doktoru olarak teşekkür ederim. Bir toplumun en önemli hammaddesinin insanları olduğunu düşünürsek, bu tür sağlıklı yayınların bebeklerimizi ve uzantısında yetişkinlerimizi ve dolayısıyla yeni nesillerimizi olumlu etkileyeceğinden şüphem yoktur.

Dr. Gökhan Mamur

Yazar Hakkında